هرچقدر هم کسی، بی‏نوایی، شوربختی، تنهامانده‏ای، بنشیند حرف بزند، بگوید، نگاه‏ه کند؛ هرچقدر خط‏های افقیِ پیشانی‏اش در مرورِ آن‏همه زندگی عمیق شود؛ بازهم، هرگز، -باور کنید یا نه-، نمی‏شود فهمید چه از سر گذرانده‏است.
خط‏های پیشانی دروغ نمی‏گویند. ولی راست‏ش را هم به زبان نمی‏آورند. و همین است که آدم، در عمیق‏ترین چروکِ پیشانی‏اش، تنهاست.