یک وقت‏هایی هست لابلای روزهای آدم، که قبل از این‏که رویا را خودت تمام کنی، کس دیگری تمام‏ش می‎‏کند؛ بی‎هوا، یک‎هو، بی‎که حتا بخواهد. خودت را انداخته‎بودی به دامانِ تمامِ چیزهایی که دوست می‎داشتی، و حالا برگشته‏ای به اینی که هستی. یک‏جاهایی را می‏بینی داشته باورت می‏شده خواب رفتن‏ت. خودت هم متعب بوده‏ای لابد از شرایط نامطلوب و هم‏نشینی‏ای با دلنشینیِ رویا. به خودت می‎آیی می‏بینی چقدر کار نکرده گذاشته‏بودی برای پایانِ رویا. عصبانی می‏شوی، غمگین می‏شوی، دلشوره می‎گیری. آدم باید خیلی سریع یک کاری برای خودش بکند. مثلن یک لیست درست کند از غذاهایی که دوست دارد، از دسرهایی که دلش می‏خواهد، از رستوران‏هایی که نرفته. یا بردارد نامه‏ای بنویسد به خودش، بگوید عیب ندارد. بگوید رویاهایت را توی دلت نگه‏دار دخترجان.

این‏که شاگردِ آدم دوستِ صمیمیِ آدم باشد جدا از خوبی‏های اندک‏ش که خلاصه می‏شود در وقتِ استراحت‏های پر از خوش‏گذرانی و چای و سیگار، مقادیری بدی هم دارد که یک بیگ‎وان‏ش می‏شود تایم‏های هردم‏بیل و ناموقع. معنای این عبارت "هر دم بیل" را همین الان گوگل کردم و باور بفرمایید یا نه کلی سایت هستند که صاحبان‏شان دغدغه‏ی توضیحِ معنای چیزها را دارند و این خیلی خوب است. به هرحال، بدی‏های این نوع از معاشرت شامل موارد زیادی می‎شود؛ از بی‎نظمیِ زمانی گرفته تا شوخی گرفتن اخم‏های استاد (آن هم استادِ جدّی در کلاس و دلقک در خارج از کلاسی چون من)، راه و بیراه زنگ زدن به استاد و سوال پرسیدن، تبدیل شدنِ مهمانی‎ها به جلساتِ رفعِ اشکالِ کجوآل، و حالا هم این‏که وسطِ کلاس نشسته پای دعوای تلفنی با چندتا دوستِ مشترک که پشتِ سرِ هم صفحه گذاشته‏اند گویا و پای این دوستِ ما هم بی‏دلیل وسط کشیده‏شده و من وسطِ کلی "ق ق" کردن رفتم نشستم پای تلویزیون و این دوستِ ما هم پشتِ میزنشان با خودکار روی جزوه‏اش را خط‏خطی کرده و حرف زده و اعصاب به گا داده. تا همین لحظه فکر می‏کردم بیگ‎وان‏ش همانی باشد که آن اول نوشتم و بعد هم رفتم سرِ کلاس تا بعدش بیایم و نوت را کامل کنم. امّا حالا که وسطِ این دعواها و سر و صداها و کلاسی که توی‏ش حضورِ من کاملن ایگنور شده، آمده‏ام نشسته‏ام اینجا، می‎بینم بدترین‏ش همینی‏ست که این آخر نوشتم. به عنوانِ دوست باید این اوضاعِ "یکهویی پیش آمده" و "و فقط همین یک‏باره" را درک کنم و از کلاس بروم بیرون تا دعوایش را بکند و به جایِ این‏که کلاس یک ساعت و نیمه تمام شود، حالا شده سه ساعت و سرِ هم چهل دقیقه به‏ش درس داده‎ام. آن‎هم با زور و تشر. آمّا آمّا یکی از آن عوارضِ همچینِ خرابِ رفاقت بودن‏هایی این است که توی برنامه‏ی امروزم نوشته‏بودم باید پانزده صفحه از پایان‏نامه‏ام را مرور کنم و حتا ترجیحن حفظ کنم، که طبعن نشد و حالا هم چاهار زانو نشته‏ام روی میز و انگار قلب‏م شکسته‏باشد یا به‏م خیانت شده‏باشد، احساسِ افسردگی می‏کنم.

کاش می‏شد بروم لوازم‏التحریر کلّی کاغذرنگی بخرم. ولی نه تنها پول‏ش را ندارم، بلکه حتا فکرش را هم که می‏کنم نمی‎دانم  چی باید توی یک مشت کاغذِ رنگی بنویسم. حضرتِ نون هم نیست لااقل آدم دل‏ش خوش باشد توی‏ش چیزمیز بنویسد به سبکِ کلاسیک‎ها بدهد دستِ طرف.

س را نُه سال است می‎شناسم. فکرش را می‎شناسم. حمایت‎ش را همیشه داشته‏ام. هر غلطی که در زندگانی کرده‏ام س بعدش آمده با کلّی حرف و حدیث و سند و تجربه به‏م حالی کرده که "چیزی نشده" و هنوز خیلی می‎شود ادامه داد. ادامه به همه‎چیز. به رابطه، به زندگی، به جدایی، به صبر، به بی‏قراری، به بی‎تفاوتی. اوضاع را "آرام" در معنای عام‏ش نمی‎کند؛ ولی آن‎قدر موقعیتی که توی‏ش هستی را برای‎ت روشن و ملموس می‎کند و با چرغ‎قوه‎اش تمامِ زوایای پنهان‏ش را نشان‏ت می‏دهد و خوبی‎ها و سرخوشی‎های کوچک و بزرگِ مخصوص هر موقعیتی اعم از خوب و بد را به‏ت معرفی می‏کند، که حس می‎کنی آرامی و حتا اگر هیچ‏چیز هم عوض نشود باز خوب است.

دوسالی‏ست درگیر یک رابطه‏ی به زعمِ من احمقانه شده. حالا نه این‏که خودم احمق نبوده‏باشم هیچ‏وقت (اتفاقن‏ش خیلی هم احمق بوده‎ام همه‏ی این سال‏ها)؛ ولی آن واقعیتی را که من می‏دیدم و بر اساس‏س گند را می‏کشیدم به زندگی‏ام (و او -آن گند را ندیده- حال‎م را خوب می‏کرد)؛ حالا خودش در زندگی‏اش می‏بیند و بر اساس‏ش دوسال را در انزوا و مهجوری و بی‎تابی گذرانده و من هرچه چشم‎هایم را گشاد و گرد می‏کنم آن واقعیت/حقیقت را نمی‏بینم. برای همین هم هیچ‎وقت به حرف‎ها و فکرهایش پر و پال نداده‎ام و حتا سعیِ آنچنانی‏ای برای آرام‎کردن‎ش نکردم. مثلِ والدینِ همیشه‏نگران اجبارش کرده‏ام خیلی چیزها را از سرش بیرون کند. خب نکرد طبیعتن. هیچ‎وقت هم به روی‎م نیاورد که آن‎قدر که او دوستِ خوب و پایِ حرف‎های آدم بنشین بوده، من نبوده‎ام. این را خودم فهمیدم. درست وقتی که زور زدم تا کلماتی را بگویم که خوشایندش باشد. درست همان‎جا مچ خودم را گرفتم. و بعد دیدم که چون طرف تقریبن آن‏اویلبل شده و خود س هم به شک و تردید افتاده درموردِ اساسِ این رابطه، حالا آمده‎ام همان آدمی باشم که او می‎خواهد، بدونِ این‎که کارم آن نتیجه‏ای را بدهد که او می‎خواهد. نگرانِ این نیستم که برای زندگی‎اش تصمیم گرفته‎باشم؛ چون علاوه بر آنکه در مرورهایم روی این قضیه به همچین نتیجه‏ای نرسیده‏ام، خودش هم هیچ‏وقت آن‏قدر ضعف از خودش نداده که به دیگران همچین اجازه‏ای را بدهد.

همه‏ی این چیزها خیلی غلیظ‎تر و پراکنده‎تر و غیرقابل‎نفوذتر و کنارنیامدنی‎تر از این چند خط است. و هیچ‏چیز این واقعیت را که منطقِ من  - که از قضا فقط درمورد مشکلات و روابط دیگران صدق می‎کند – باعث شده آن دوستِ نُه ساله‎ی گوش‎بده‎ی موردِ انتظارِ او نباشم را تغییر نمی‏دهد.

امروز تولدش است. باز هم یادم نبود. همان‏طور که تولد هیچ‏کس را یادم نیست. دیشب خودش اسمس داد که تولدش است، و این‎که اگر آقای کا به من پیامی رساند لطفن به‏ش برسانم و لطفن نگرانِ روشن شدنِ راه‏ش هم نباشم. هیچ‎جوره نمی‏شد هیچ‎چیز را برگرداند به حالت خوبِ اول‏ش. سعیِ مذبوحانه‎ای کردم با این محتوا که تولدت مبارک باشد یگانه‏یار. که جواب‏ش البته سکوت بود.