دوست داشتن کسی که نیست، مثل بوسیدن چال لپ است. تو درواقع نمی‌توانی یک حفره‌ی خالی را بوس کنی؛ پس اطرافش را می‌بوسی.

می‌خواهم توی عدم، آرزوی یک زن باشم. بعد بگوید باش، پس بشوم.

تو زندگیِ بعدی‌م می‌خواهم کانسپت به واقعیت رسیدن رویاها باشم.

هیچ‌وقت نمی‌دانی کِی آخرین بار است. وگرنه خوب نگاه‌ش می‌کنی.

نه این‌که آدمای دیگر را نتوانم دوست بدارم. فقط دیگر یادم نمی‌آید در وهله‌ی اول چطور اهمیت بدهم. آن زمانی که اول اهمیت می‌دادم و بعد دوست می‌داشتم، خیلی وقت پیش بود. دیگر یادم نمی‌آید.