س را نُه سال است می‎شناسم. فکرش را می‎شناسم. حمایت‎ش را همیشه داشته‏ام. هر غلطی که در زندگانی کرده‏ام س بعدش آمده با کلّی حرف و حدیث و سند و تجربه به‏م حالی کرده که "چیزی نشده" و هنوز خیلی می‎شود ادامه داد. ادامه به همه‎چیز. به رابطه، به زندگی، به جدایی، به صبر، به بی‏قراری، به بی‎تفاوتی. اوضاع را "آرام" در معنای عام‏ش نمی‎کند؛ ولی آن‎قدر موقعیتی که توی‏ش هستی را برای‎ت روشن و ملموس می‎کند و با چرغ‎قوه‎اش تمامِ زوایای پنهان‏ش را نشان‏ت می‏دهد و خوبی‎ها و سرخوشی‎های کوچک و بزرگِ مخصوص هر موقعیتی اعم از خوب و بد را به‏ت معرفی می‏کند، که حس می‎کنی آرامی و حتا اگر هیچ‏چیز هم عوض نشود باز خوب است.

دوسالی‏ست درگیر یک رابطه‏ی به زعمِ من احمقانه شده. حالا نه این‏که خودم احمق نبوده‏باشم هیچ‏وقت (اتفاقن‏ش خیلی هم احمق بوده‎ام همه‏ی این سال‏ها)؛ ولی آن واقعیتی را که من می‏دیدم و بر اساس‏س گند را می‏کشیدم به زندگی‏ام (و او -آن گند را ندیده- حال‎م را خوب می‏کرد)؛ حالا خودش در زندگی‏اش می‏بیند و بر اساس‏ش دوسال را در انزوا و مهجوری و بی‎تابی گذرانده و من هرچه چشم‎هایم را گشاد و گرد می‏کنم آن واقعیت/حقیقت را نمی‏بینم. برای همین هم هیچ‎وقت به حرف‎ها و فکرهایش پر و پال نداده‎ام و حتا سعیِ آنچنانی‏ای برای آرام‎کردن‎ش نکردم. مثلِ والدینِ همیشه‏نگران اجبارش کرده‏ام خیلی چیزها را از سرش بیرون کند. خب نکرد طبیعتن. هیچ‎وقت هم به روی‎م نیاورد که آن‎قدر که او دوستِ خوب و پایِ حرف‎های آدم بنشین بوده، من نبوده‎ام. این را خودم فهمیدم. درست وقتی که زور زدم تا کلماتی را بگویم که خوشایندش باشد. درست همان‎جا مچ خودم را گرفتم. و بعد دیدم که چون طرف تقریبن آن‏اویلبل شده و خود س هم به شک و تردید افتاده درموردِ اساسِ این رابطه، حالا آمده‎ام همان آدمی باشم که او می‎خواهد، بدونِ این‎که کارم آن نتیجه‏ای را بدهد که او می‎خواهد. نگرانِ این نیستم که برای زندگی‎اش تصمیم گرفته‎باشم؛ چون علاوه بر آنکه در مرورهایم روی این قضیه به همچین نتیجه‏ای نرسیده‏ام، خودش هم هیچ‏وقت آن‏قدر ضعف از خودش نداده که به دیگران همچین اجازه‏ای را بدهد.

همه‏ی این چیزها خیلی غلیظ‎تر و پراکنده‎تر و غیرقابل‎نفوذتر و کنارنیامدنی‎تر از این چند خط است. و هیچ‏چیز این واقعیت را که منطقِ من  - که از قضا فقط درمورد مشکلات و روابط دیگران صدق می‎کند – باعث شده آن دوستِ نُه ساله‎ی گوش‎بده‎ی موردِ انتظارِ او نباشم را تغییر نمی‏دهد.

امروز تولدش است. باز هم یادم نبود. همان‏طور که تولد هیچ‏کس را یادم نیست. دیشب خودش اسمس داد که تولدش است، و این‎که اگر آقای کا به من پیامی رساند لطفن به‏ش برسانم و لطفن نگرانِ روشن شدنِ راه‏ش هم نباشم. هیچ‎جوره نمی‏شد هیچ‎چیز را برگرداند به حالت خوبِ اول‏ش. سعیِ مذبوحانه‎ای کردم با این محتوا که تولدت مبارک باشد یگانه‏یار. که جواب‏ش البته سکوت بود.