آدم باید یک جایی جلوی خودش را بگیرد. در غیر این صورت عواملِ خارجی –حتّی به طور غیر عمد- قطعا جلویش را خواهند گرفت.
یکی از این چیزهایی که باید جلویش را بگیرم تنبلی مفرط است. باید لابلای خوابها و رویاها و بیهودهبازیها و ولخرجیهای زمانی/مالی و شمار بالای دیگرانی که اینطور به زندگیام هجوم آوردهاند، جایی برای خودم پیدا کنم. و بعد، شعاع خودم را زیاد و زیادتر کنم. در این برهه از زندگیام بسیار به خودم نیاز دارم. باید بیاورمش وسط. در غیرِ این صورتش واضح است.
No comments:
Post a Comment