از وقتی که برگشتم و از خیلی چیزا فاصله گرفته‎م و این امکان رو دارم که تو حالت تقریبن پایداری روی چیزای که دورم می‎گذره تمرکز کنم، یه چیزو خیلی خوب فهمیده‎م. این‎که همه‎چیزو نباید گفت. همیشه نباید حرف زد. همیشه نباید اظهار نظر کرد. نباید سعی بر رفع اتهام از خودت بکنی، چون بدتره. یه جاهای حسّاسی، باید سکوت کنی، نپرسی، جواب ندی، همه رو به گا بدی، در عمل کونِ همه رو پاره کنی، دهنِ همه رو بگائی، تا عقیده‎ت رو، نظرت رو، دیدت رو، طرز فکرت رو، به‎شون نشون بدی.

قسمت مهم‎ش اینجاست که همه‎ی این کارا رو تو آرامش بکنی. لفت‎ش بدی. واسه‎شون بزرگ‎ش کنی. درمورد چیزایی که می‎شنوی دندون رو جگر بذاری، کنایه‎ها و اشاره‎ها و به در گفتن تا دیوار بشنوه ها رو با لبخند جواب بدی، و صبر کنی تا روزی که پرده بیفته، ببینی اونی که نمی‎مونه کیه.