من همیشه از پا شروع کردم به حس کردن. همیشه هم از پاهام شروع کردم به حس نکردن. همه اول دل‌شون می‌لرزه، من پاهام می‌لرزن. فیزیکالی، نه که فک کنین آرایه و کنایه‌ست. ته‌ش هم که می‌رسه پاهام یه لرزش خفیف می‌کنن و شروع می‌کنن به هیچی حس نکردن. هیجان هم همین‌کارو باهام می‌کنه. پاهام یخ می‌زنن می‌لرزن، اینقدر می‌لرزن که اگه یکی کنارم باشه به وضوح متوجه‌ش می‌شه. من از پاهام سرما می‌خورم. از نوکِ انگشتای پا غمگین می‌شم. یاس تو زندگی‌م همیشه از نوک شستای پام اومده بالا. پاها که سرد باشن، در‌به‌درم. بیش‌تر از لباس‌زیر، جوراب می‌خرم. تو هر فرصتی که دست بده جوراب می‌خرم واسه خودم. من همیشه جوراب پامه. حتا وقتی نق می‌زنه که موقع خواب لااقل دربیار اینا رو، بازم پامه. پا که گرم باشه، می‌تونم رو سکس تمرکز کنم. حتا بلند می‌شم برات چندتا چرخ می‌زنم. می‌تونم واسه‌ت آبِ میوه بگیرم. می‌تونم اصلن بخوابم تو تخت‌م و لذّت ببرم. می‌تونم چارزانو بشینم و سیگارمو باهات شریک بشم و دستامو فشار بدم تو گودیِ چارزانوی پام و از سر کیف بخندم. می‌تونم یه‌کم مثِ تو باشم، یه‌کم مثِ اون، یه‌کم مثِ این. مهم اینه که پاهام گرم باشن. زیر دوش‌م که می‌رم، دمای آب‌و با پاهام می‌سنجم؛ پاهام گرم بشن خوبه، حتا اگه صورت‌م یه‌کم بسوزه. فک کنم حتا خیلیا از مکیدن انگشت شست پاشون تحریک می‌شن. خودم هنوز امتحان نکردم، ولی این‌جور که پیش می‌ره قابلیت‌شو باید داشته‌باشم.
من دلم تو پاهامه. گرم که باشن، دل‌م گرمه به زندگی.
بی‌زحمت تموم هم که شد، یه مقدار خاکستر بذارین رو پاهام فقط. گرمه، خوبه؛ آدم می‌تونه تا ابد با خیالِ راحت بخوابه.