هیچ‌وقت واسه دوستاتون اون‌قدر سرگرم و دور از دسترس نباشین که هی بخوان باهاتون حرف بزنن هی خواب باشین/بیرون باشین/مشغولِ دوس‌دختر/پسراتون باشین، بعد اینا تو هوای سرد با یه‌لا شالگردن گریه‌کنان برن واسه خودشون کیک بخرن برگردن برن تو تخت شروع کنن به خوردن و گریه‌کردن. خاصّه که رژیم هم باشن و به این دلیل که نتونستین جلوی این حرکت‌شونو بگیرین بیش‌تر هم ازتون عصبانی باشن. چون اون‌وقته که دیگه نباید هی اسمِ آدمو با یه علامت سوال اسمس کنین واسه‌ش. اون‌جاست که دیگه هی نباید بپرسین "خوبی؟"، چون واضحن خوب نیست. چون اون‌وقته که دوست‌تون دیگه پنیک‌شدن از سرش گذشته و تنهایی رو تحمل کرده و به این نتیجه رسیده که شایستی بتونه شادی‌هاشو هم تنهایی تحمل کنه. لازم نیست همیشه باشین. فقط یه جاهایی آب دست‌تونه بذارین زمین. جدن.